Het Christendom is de grootste van wat men de grote wereldgodsdiensten noemt. Ca. 30% van de wereldbevolking wordt tot deze godsdienst gerekend. Van de vele varianten en stromingen van het christendom die in de loop van 2000 jaar zijn ontstaan, hebben de meeste gemeen dat men gelooft dat God zijn eniggeboren Zoon Jezus Christus omstreeks het jaar 4 (?) v. Chr. naar de wereld heeft gezonden om de mensheid te bevrijden van de vloek van de zonde die de mens in de greep heeft. De inhoud van het christelijk geloof
De naam 'Jezus' is de Nederlandse vertaling van het Hebreeuwse Jeshoea, wat letterlijk betekent: 'JHWH is redding'. Christenen geloven dat hij de Zoon van God is en de tweede persoon van de zg. Drie-eenheid, een woord dat overigens niet in het meest gezaghebbende boek van de christenen, de Bijbel, is terug te vinden. De Drie-eenheid bestaat volgens het daarmee verbonden dogma uit God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest. Deze zijn volgens de westerse christelijke traditie drie, en toch één. Het christendom beschouwt zichzelf als een monotheïstische godsdienst. Zij geloven naar de traditie van het Jodendom in de God van Abraham, Izak en Jacob, de 'Ik Ben', de schepper van hemel en aarde, die transcedent (hoog verheven boven de wereld, levend in zijn eigen domein) en tegelijkertijd immanent (actief aanwezig in de wereld) is. Voorts geloven ze dat door de eerste mens de zonde (al het verkeerde en schadelijke wat een mens kan doen, dat wat God niet wil) in de wereld is gekomen en dat ieder mens daarmee besmet is; dat zonde scheiding brengt tussen God en mens; dat de enige manier om weer met God in het reine te komen geloof is in het 'volbrachte werk van Jezus', zijn lijden en sterven aan het kruis, waarin hij, de volmaakte mens en de Zoon van God, de schuld van de mensen op zich nam en hen weer met God verzoende. Dat is de kern van het traditionele, pure christelijke geloof en daarbij hoort ook het volgens de apostel Paulus onmisbare geloof in de lichamelijke opstanding van Jezus uit de dood, zijn hemelvaart en zijn terugkomst naar de aarde.
Jezus' geboorte wordt gevierd met het Kerstfeest, zijn lijden, dood en opstanding met het Paasfeest, met Pinksteren wordt de 'uitstorting van de Heilige Geest' gevierd en met Hemelvaartsdag uiteraard Jezus' hemelvaart.
De essentie
Geloof in de Zoon van God, in zijn dood aan het kruis en zijn lichamelijke opstanding drie dagen later worden algemeen gezien als essentieel om eeuwig leven te ontvangen, in andere woorden, om 'behouden' te worden. Hiermee wordt een eeuwig leven in de hemel, in de nabijheid van God bedoeld. Het woord 'eeuwig' duidt in dit verband zowel op kwaliteit als kwantiteit.
Uit dit geloof vloeit noodzakelijkerwijs gehoorzaamheid aan God voort. Jezus zelf zei dat het belangrijkste goddelijke gebod is: Heb God lief boven alles en uw naaste (de medemens) als uzelf. Daarmee vatte hij volgens eigen zeggen de hele wet en alles wat de bijbelse profeten hadden gezegd, kernachtig samen. Het Nieuwe Testament, dat deel van de Bijbel waarin onder andere het leven van Jezus beschreven wordt, bevat veel christelijke leefregels.
De Rooms-Katholieke traditie legt de nadruk op de noodzaak van goede werken en 'goede wil' om in Gods ogen gerechtvaardigd te worden, op het gezag van kerkelijke traditie en van de paus, en op de bemiddelende rol (tussen God en mens) van de kerkelijke ambtsdragers. De Protestants-christelijke traditie daarentegen onderstreept veel meer het Sola Fide (rechtvaardiging door geloof alleen) en Sola Scriptura (alleen het woord van God (de Bijbel) als gezaghebbend}. De Protestantse kerken kennen geen equivalent van de paus en de rol van kerkelijke ambtsdragers is meer verkondigend en pastoraal dan bemiddelend. Ook het belang en de theologische invulling die aan diverse sacramenten ('heilige' rituelen) wordt toegekend verschilt hier en daar nogal. Voorbeeld hiervan zijn de Katholieke eucharistie en het protestantse Heilig Avondmaal.
Het geheel van de essentiële elementen van het christelijk geloof wordt ook wel het Evangelie genoemd. Voor velen is geloof in het Evangelie het resultaat van een 'christelijke opvoeding'. Veel mensen buiten de orthodox-christelijke kerken ervaren echter het 'gaan geloven' als een meer radicale bekering. Een evangelist is een christen die zich speciaal geroepen voelt het Evangelie te presenteren aan niet-christenen en hen tot zo'n 'bekering' te bewegen.
Opvattingen
Over de hele linie van de christenheid en door alle tijden heen hebben verschillende theologische opvattingen geheerst over bijvoorbeeld de natuur van Christus en vraag hoe letterlijk de bijbelse verhalen en uitspraken genomen moeten worden. Zij die een allereerst een letterlijke uitleg voorstaan, geloven dat Jezus Christus geboren werd uit een jonge, maagdelijke vrouw, Maria, dat hij bij haar verwekt was door de heilige Geest van God; dat hij een zondeloos leven leefde, mensen van allerlei ziekten genas, zelfs doden opwekte; dat hij demonen uitdreef en dat hij een storm kalmeerde; dat hij water in wijn veranderde, duizenden mensen met een paar broden voedde en dat zijn uitspraak Ik ben de weg, de waarheid en het leven waar is. Maar vooral sinds het rationalisme en de Verlichting hun intrede deden, zijn veel mensen anders tegen bijbelverhalen gaan aankijken: men ziet ze als symbolische verhalen, die waarheid bevatten. Of men laat in het midden of de verhalen waar zijn of niet en destilleert daaruit alleen de symbolische betekenis. Die opvatting beperkt zich overigens niet tot het Nieuwe Testament. Ook bijvoorbeeld het scheppingsverhaal en allerlei beschreven wonderen uit het Oude Testament worden op die manier vaak uitgelegd. Een hedendaagse opvatting benadert de Bijbel op meer manieren tegelijk. Men gaat er daarbij vanuit dat er een werkelijkheid is waaruit het wonderverhaal is ontstaan, zeg maar een heel bijzondere gebeurtenis. De schrijver ziet in die gebeurtenis tevens een betekenis die het geheel overstijgt. Zo bevat een wonderverhaal zowel een historische kern als een symbolische betekenis. In veel moderne Bijbelgroepen probeert men die werkelijkheid in het heden te herkennen en zo de betekenis voor het eigen leven op het spoor te komen.
De Bijbel
De zin van de gebeurtenissen rond het leven van Jezus aan het begin van onze jaartelling wordt in het meest gezaghebbende boek van de christenen, de Bijbel, verklaard. Vier van zijn volgelingen, discipelen genaamd, hebben een verslag van zijn afkomst, geboorte, leven, sterven, opstanding en hemelvaart beschreven in de vier z.g. Evangeliën, die zijn opgenomen in het Nieuwe Testament, dat samen met het Oude Testament de Bijbel voor de christenen vormt. De Joodse godsdienst kent alleen het 'Oude Testament', maar noemt dit de Tenach. Enkele christelijke denominaties, waaronder het Rooms-Katholicisme, hebben naast het Oude- en Nieuwe Testament een aantal z.g. Apocriefe, of Deutero-Canonieke, boeken in de Canon van de Bijbel opgenomen. Het Nieuwe Testament bestaat naast de vier levensverslagen van Jezus ook scenes uit de eerste jaren van het Christendom (Handelingen der Apostelen, een aantal brieven van onder meer de apostel Paulus aan verschillende christengemeenten en het profetische boek Openbaring.
Enkele richtingen van het Christendom
Andere onderwerpen:
De Christelijke kerk, de ecclesia
De zendingsopdracht van de kerk
Christelijke eschatologie
De verhouding tot andere godsdiensten
Zie ook
Geschiedenis van het christendom - christendom van A tot Z -Polycarpus - Irenaeus - Apologetiek - Theïsme - Samen op Weg-kerken zh-cn:基督教/简 zh-tw:基督教/繁
