Het als eigenzinnig bekend staande eiland is bijzonder bergachtig (hoogste punt: Monte Cinto, 2710 m) en dunbevolkt. Karakteristiek is de begroeiïng met maquis: ruig, kruidachtig struikgewas. Het noordoosten van het eiland is een nationaal park. Het eiland herbergt veel zeldzame plantensoorten.

Corsica was totdat het in 1768 aan Frankrijk kwam een twistappel tussen verschillende Mediterrane mogendheden. Eeuwenlang was het in bezit van de machtige Italiaanse stadsstaat Genua. Het was de tijd van de vendetta's die schrijvers als Prosper Merimée inspireerden en die het beeld van het eiland nog steeds beheersen. In de achttiende eeuw bracht het eiland zijn beroemdste zoon, Napoleon Bonaparte voort.

Het eiland heeft te maken met een hardnekkige afscheidingsbeweging, die in 1998 de prefect, de hoogste plaatselijke gezagsdrager, vermoordde. De bevolking van het eiland stemde in juli 2003, mede uit weerstand tegen de separatisten van Corsica Nazione, in een referendum tegen Parijse voorstellen voor verdere autonomie.

Het Corsicaans (Corsu) is de lokale Romaanse taal. Dit is een sterk door het Frans beïnvloed Toscaans (dus: Italiaans) dialect, dat als aparte regionale taal erkend wordt door de Franse overheid. Een nauw verwant dialect wordt ook in het noorden van Sardinië (Gallura) gesproken. Door de toevloed van Franstaligen (met name vanuit Algerije) staat het Corsicaans onder grote druk. Het wordt levend gehouden door muziekgroepen als I Muvrini, die ook buiten Frankrijk faam hebben verworven.

Corsica brengt rode wijn voort en heeft vanouds schapen- en geitenteelt. Het toerisme speelt er, vergeleken met andere Mediterrane gebieden, een geringe rol, voornamelijk vanwege de voortdurende politieke onrust.