De maan is de enige natuurlijke satelliet van de aarde en wordt soms aangeduid met zijn Latijnse naam Luna. De naam wordt ook generiek gebruikt om satellieten van andere planeten mee aan te duiden; deze wordt dan met een kleine beginletter geschreven. Dit algemene verschijnsel 'maan' wordt verderop in dit artikel beschreven. Ten opzichte van de manen van andere planeten is die van de Aarde erg groot, hoewel sommige manen in ons zonnestelsel ongeveer even groot zijn als de Aarde.
Deze kleurenfoto van de maan werd genomen door het ruimtevaartuig Galileo om 18 uur 35 CET op 9 december 1990 op een afstand van ongeveer 560.000 kilometer. De kleursamenstelling gebruikt zwart-witfoto's die genomen zijn met paarse, rode en nabij-infrarode filters. De ronde Orientale-zee, 1000 kilometer in doorsnee, is vlak bij het midden; de voorkant van de maan is rechts, de achterkant links. Rechtsboven in de foto bevindt zich de grote, donkere Oceanus Procellarum; onder is de kleinere Mare Humorum. Deze, net als de donkere, kleine Mare Orientale, ontstond 3 miljard jaar geleden uit lava.
Feiten over de maan:
Diameter: 3475,6 km
Massa: 7,35×1022 kg
Gemiddelde afstand tot de Aarde: 384 440 km
Atmosfeer: geen
Kleur: grijs
Kern: kleine ijzerkern
Omlooptijd rond de aarde: 27,3217 dagen (siderische maand)
Tijd tussen twee volle manen: 29,5306 dagen (synodische maand)
{| align="left" | |- |align="center"Verhouding Aarde/Maan |} We spreken van de gemiddelde afstand van de aarde tot de maan, omdat de maan een elliptische baan om de aarde aflegt, hierdoor verschilt de afstand van de Aarde tot de maan van punt tot punt.
Het punt waar de maan het verst van de aarde afstaat heet 'apogeum (afstand maan-Aarde 405500 km) en het punt waar de maan het dichtsbij de aarde staat heet perigeum (afstand 363300 km).
De maan vertoont schijngestalten doordat gewoonlijk slechts een gedeelte van het van de Aarde uit zichtbare maanoppervlak door de Zon wordt verlicht; tijdens nieuwe maan, als maan en zon in conjunctie zijn, is de donkere helft naar de aarde gekeerd.
De volgende avonden staat bij zonsondergang een smalle maansikkel aan de westelijke hemel; na ongeveer een week is de boogafstand (elongatie) tot de zon toegenomen tot ca. 90 graden en is de sikkel tot een halve cirkel geworden (eerste kwartier).
Nog een week later is zij zover naar het oosten gelopen, dat de maan bij zonsondergang opkomt en vol is geworden. Weer een week later komt de maan pas omstreeks middernacht op en is inmiddels nog maar voor de helft verlicht (laatste kwartier).
Daarna komt zij steeds later op en neemt steeds meer af om ten slotte alleen nog maar aan de oostelijke morgenhemel vlak voor zonsopkomst als een smal sikkeltje zichtbaar te zijn.
Deze totale cyclus duurt 29,530588 dagen.
Wanneer de volle maan 'perfect' is en zon, aarde en maan precies op één lijn staan, is er een maansverduistering.
Onder maan wordt verder verstaan een groot aantal satellieten die rond diverse planeten van ons zonnestelsel draaien. Zie daarvoor bijvoorbeeld: Jupiter en Saturnus.
Sites:
Zie ook: Maand
