Hoewel de primitievere leden van de klasse (de Prototheria) eierleggend zijn, brengen de meeste zoogdieren hun jongen levend ter wereld. Bij de Marsupalia zijn de jongen nog erg weinig ontwikkeld en verblijven na hun geboorte nog lange tijd in een buidel. Bij de Placentalia wordt een verder ontwikkeld jong geboren na een verblijf in de baarmoeder, waar het via de navelstreng van voedsel en zuurstof voorzien wordt.

De onderverdeling van de Placentalia is gebaseerd op recente DNA resultaten. Daarover is echter nog veel discussie, bijvoorbeeld over het samenvoegen van de walvissen en de evenhoevige dieren. Ook de positie van uitgestorven ordes is verre van duidelijk. De Zuid-Amerikaanse hoefdieren zouden best onder de Laurasiatheria kunnen vallen.

De DNA resultaten geven aan dat de geografie een betere indicatie gaf van het bestaan van vier hoofdgroepen, hier als superorde weergegeven, dan de morfologie. Zo lijken de tenrecs van Madagaskar verrassend veel op de egels van Eurazië. De tenrec is echter eerder aan de olifant en de zeekoe verwant dan aan een egel. De egel is omgekeerd eerder aan het paard en de walvis verwant dan de tenrec. Voor zowel de klassieke vergelijkende anatomie als voor de paleontologie is dat slecht nieuws. Het betekent dat de morfologie vaker misleidend werkt dan gedacht werd en dat is nu juist waar zij hun werk op baseren. Convergente evolutie is daar waarschijnlijk de oorzaak van.

De overeenkomst met de geografische verdeling is weer goed nieuws voor de paleogeografen. De splitsing in de vier 'superorden' heeft waarschijnlijk al gedurende het Krijt plaats gevonden, toen de continenten is een aantal geisoleerde stukken uiteengevallen waren.

referenties:

• O. Madsen and others, Nature, v. 409, p. 610;
• W.J. Murphy and others, Nature, v. 409, p. 614;
• W.J. Murphy, Science, v. 294, p. 2348