De jeugd van Napoleon Bonaparte

Onder leiding van Napoleon werd Toulon veroverd op de Engelsen. Hiervoor verkreeg hij een eervolle vermelding en werd benoemd tot brigadegeneraal, 24 jaar oud.

Napoleon aan de macht

De Italiaanse veldtocht moest worden uitgevoerd vanuit drie richtingen. Het leger moest volgens opdracht van de regering (het Directoire), door de Povlakte en langs de Adige naar Wenen trekken, terwijl de Oostenrijkse hoofdstad vanuit het noorden zou worden aangevallen door het Samber-en-Maasleger. Napoleon wist dit wel, maar had zo zijn eigen ideeën. Hij was namelijk heel goed in het vinden van de zwakke plek van zijn tegenstanders. En zo versloeg hij ze een voor een.

Eerst veroverde hij Illesimo en daarna Milaan. Napoleon liet buiten weten van de Franse regering om zijn tegenstanders verdragen ondertekenen volgens zijn eigen voorwaarden. Hij dwong de Kerkelijke staten en de Hertogen van Parma en Modena tot een wapenstilstand. Napoleon veroverde Italië en hij liet de bevolking zware schattingen betalen die hij naar Parijs stuurde om de regering daar rustig te houden.

Ook moesten de veroverde gebieden dezelfde grondwet aannemen als Frankrijk. De successen van Napoleon in Italië bleven ook in Frankrijk niet onopgemerkt en hij werd steeds populairder bij het Franse volk. Napoleon was nu overal bekend en was door zijn overwinningen de held van Frankrijk geworden.

Na de overwinningen in Italië ging hij naar Egypte want hij wilde ook gebieden in het Oosten hebben. De regering wilde eigenlijk dat hij oorlog voerde tegen Engeland, maar Napoleon was van mening dat de Engelsen het best bestreden konden worden door hun handel in het Oosten te blokkeren. Hij behaalde de overmacht en trok via Malta Egypte binnen. Al snel veroverde hij Egypte, maar Engeland won enkele dagen later een zeeslag en had daardoor het Middellandse-Zeegebied in handen waardoor Napoleons leger vast zat in Egypte.

Ook Oostenrijk, Turkije, Rusland en Napels gingen oorlog voeren tegen de Fransen en hierdoor verloor Frankrijk al zijn bezittingen in Italië, op Genua na. Maar toen Napoleon de Franse toestand vernam, ontsnapte hij uit Egypte en trok naar Parijs.

Hij kreeg de steun van het volk, omdat ze ontevreden waren met de huidige regering. Hij zette de regering af, en dit was het begin van een nieuw tijdperk. Er kwam een nieuwe grondwet, die inhield dat er drie mannen, Consulss genaamd, de macht kregen. Het Consulaat werd op 15 december 1799 geïnstalleerd. Napoleon werd de eerste consul. Zij mochten voor 10 jaar aan de macht blijven, maar eigenlijk had alleen de eerste consul, dus Napoleon, de macht over heel Frankrijk in handen.

Hij deed er alles aan om Frankrijk weer op de been te krijgen, en hij begreep dat je het beste een land op kon bouwen als er vrede was. Napoleon bood Engeland en Oostenrijk vrede aan, maar deze waren het niet eens met de voorwaarden en besloten samen een bondgenootschap tegen Frankrijk te vormen.

Hierdoor braken er weer nieuwe oorlogen uit, maar het leger van Napoleon won uiteindelijk toch. Op 9 februari 1801 werd in Lunéville het vredesverdrag door Oostenrijk en Napels getekend. Het bondgenootschap tussen Oostenrijk en Engeland was inmiddels verbroken. Door het vredesverdrag met Oostenrijk en Napels kreeg Frankrijk weer in het grootste gedeelte van Italië de macht. Later tekende ook Rusland het vredesverdrag.

Op 15 augustus van datzelfde jaar sloot Napoleon een overeenkomst met Paus Pius VII. Zo werd Napoleon ook geliefd bij de katholieken. Op 27 maart 1802 werd ook eindelijk vrede gesloten met de Engelsen.

Dit maakte Napoleon immens populair. Het volk bepaalde dat hij consul voor het leven zou worden, en door middel van een nieuwe grondwet, waarin bepaald werd dat hij zelf verdragen mocht sluiten en zelf rechterlijke beslissingen ongeldig mocht verklaren, verstevigde hij zijn machtspositie. Napoleon werd alleenheerser over Frankrijk. Frankrijk was een dictatuur geworden.

Maar Napoleon wilde meer dan consul voor het leven zijn, en hij liet zich door de eerste kamer, de senaat, tot "Keizer der Fransen" uitroepen. Door een volksstemming gebeurde dit dan ook. Op 2 december werd Napoleon in de Notre-Dame in Parijs tot Keizer gekroond.

Bondgenoten en vijanden

Bondgenoten

Vijanden

De tocht van het "Grande Armée"

Napoleon stelde een leger van 500.000 man van verschillende nationaliteiten samen, namelijk: Italianen, Polen, Zwitsers, Hollanders, Duitsers en Spanjaarden. Het leger werd het "Grande Armée" genoemd. Toen de Russen zagen hoe groot het leger van Napoleon was, trokken ze terug. Op hun terugweg pasten ze de tactiek van de verschroeide aarde toe, ze vernielden alles wat maar bruikbaar zou kunnen zijn voor Napoleon en vergiftigden zelfs de waterputten. In het leger van Napoleon braken allerlei besmettelijke ziekten uit.

Op 15 augustus, de verjaardag van Napoleon, bereikte zijn leger de rivier de Dnjepr. Maar doordat de Russen zich steeds verder terugtrokken werd hij steeds dieper Rusland ingelokt, en het voedselgebrek was enorm. Toen ze Moskou bereikten was al meer dan de helft van het leger van Napoleon omgekomen. De Russen vernielden en verbrandden ook hun eigen hoofdstad om zo Napoleon te bestrijden. De Russen wilden geen vredesverdrag, en door tekort aan voedsel kon Napoleon niet anders doen dan zich terugtrekken.

De terugtocht uit Rusland was verschrikkelijk. De voedseltekorten waren zo erg dat de soldaten zelfs katten en paarden opaten. Ze moesten alles doen om in leven te blijven. Het leger werd ook steeds aangevallen, en toen ze op 18 december 1812 de Russische grens bereikten waren er nog maar ongeveer 18.000 soldaten in leven.

Napoleon wist dat de tocht naar Rusland een enorme blunder was, maar gaf de strenge winter hier de schuld van. De mensen begonnen te twijfelen en hun vertrouwen in Napoleon te verliezen. Hij keerde terug naar Frankrijk om een nieuw leger te vormen, want zijn tegenstanders zagen dat hij nu erg kwetsbaar was.

Ze probeerden hem ten val te brengen. Toch wist hij nog een leger van ongeveer 300.000 bij elkaar te krijgen om zich te verdedigen. Hij hield nog lang stand maar op 31 maart 1814 werd Parijs veroverd. Napoleon werd op 6 april 1814 gedwongen afstand te doen van de troon, en werd verbannen naar Elba, een eiland in de Middellandse Zee vlakbij de kust van Italië. Lodewijk XVIII nam de macht in Frankrijk over.

Tien maanden na de verbanning naar Elba ontsnapte Napoleon en ging hij terug naar Parijs. Hij kreeg de steun van het volk omdat het niet tevreden was met Lodewijk XVIII. Deze gaf nog wel opdracht om Napoleon te arresteren, maar het volk en het leger nam het op voor Napoleon, en Lodewijk vluchtte.

Napoleon verslagen bij Waterloo

Doordat het leger van Napoleon nog dapper door bleef vechten kon Napoleon ontsnappen. Hij vluchtte naar de havenstad Rochefort en wilde daarvandaan naar Amerika. De haven werd door de Engelsen geblokkeerd, en Napoleon moest zich overgeven. Op 22 juni 1815 moest Napoleon voor de tweede keer afstand doen van de troon en dit keer voorgoed.

De Engelsen verbanden hem naar het eiland Sint-Helena in de Atlantische oceaan, waar hij zijn laatste jaren doorbracht met tuinieren en het schrijven van zijn herinneringen.

Op 5 mei 1821 stierf Napoleon Bonaparte op Sint-Helena, hij was toen 51 jaar oud. Eerst werd aangenomen dat hij was overleden aan kanker. Uit later onderzoek zou blijken dat hij was overleden aan een te hoge concentratie arsenicum wat zou wijzen op moord. (Napoleon zou door de Engelse generaal Hollow vermoord zijn. Volgens deze theorie haatte hij Napoleon, en hij voegde 20 jaar lang af en toe een beetje gif toe aan zijn eten. Napoleon kreeg kanker van de overdosis en geelzucht, doordat zijn lever werd aangetast.)

Gerelateerde onderwerpen

• Josephine de Beauharnais, echtgenote van Napoleon Bonaparte
• Napoleon (doorverwijspagina), voor een overzicht van alle Napoleons.

Deze tekst is afkomstig van een openbare bron om als een eerste versie te dienen en is zonder veel bewerking en controle ingebracht. Gelieve hiermee rekening te houden. Gelieve deze tekst te verwijderen na voldoende controle en bewerking.