Sadi Carnot werd op 1 juni 1796 geboren in Parijs als zoon van Lazare Nicholas Marguerite Carnot. Hij was wiskundige, en was een van de belangrijkste tijdgenoten van Fourier met interesse in de warmtetheorie. Hij stierf, eveneens in Parijs, op 24 augustus 1832 aan de Cholera.

Carnot bestudeerde het werk van de Schotse ingenieur James Watt die er in geslaagd was de efficiëntie van de stoommachine van een miserabele 1% tot uiteindelijk 19% te verhogen. Carnot probeerde dat vanuit een wetenschappelijk oogpunt te begrijpen en tot een theorie te komen die de haalbare efficiëntie voorspellen kon. Hij ging daarbij uit van de ideale gaswet PV=nRT en beschouwde een kringloop, bestaande uit twee isotherme en twee adiabatische veranderingen. Hij kon daarmee laten zien dat de hoogst haalbare efficiëntie geheel bepaald werd door de twee temperaturen T_hoog en T_laag in de cyclus. Hij publiceerde in 1825 deze analyse in zijn boek La puissance motrice du feu. Daarmee legde hij de grondslag voor de ontwikkeling van de thermodynamica in de 19e eeuw, vooral nadat Clapeyron zijn ideeën een nieuwe wiskundige vorm gegeven had die gebruik maakte van integralen en afgeleiden.