Sanskriet is een geleerde schrijftaal die sterk geregulariseerd is, vooral door de spraakkunst van Panini. Het is de taal van de grote klassieke literatuur van de Indiërs.
De naam komt van samskrta, dat: samengesteld, volmaakt betekent. (Nota bene: m en r hebben een onderpunt, de laatste a heeft geen lengteteken) Het Sanskriet gebruikt het zgn. Devanagari (= Stad van de Goden) alfabet. Dit alfabet, dat door sommige moderne Indiase talen (o.a. het Hindi) nog wordt gebruikt, heeft zijn letters gerangschikt als functie van het gebruik van de spraakorganen (keel, achterkant gehemelte, voorzijde gehemelte, tanden en lippen). Dit alfabet kent bijna tweemaal zoveel letters als bij het Nederlands het geval is, omdat elke medeklinker niet enkel stemhebbend en stemloos bestaat zoals bij ons, maar elk van deze versies ook nog aangeblazen en niet-aangeblazen voorkomt.
Een aantal andere in India gebruikte alfabetten, zoals dat van het Bengali en het Gujarati, zijn van het Devanagari afgeleid.
Het Sanskriet is de oudste nog bestaande Indo-Europese taal. Grammaticaal gezien is Sanskriet erg verwant met de Latijnse talen, maar wat het vocabulair betreft is het eerder verwant met de Germaanse talen.
Er zijn twee grote epen in het Sanskriet geschreven:
Verder bestaat er toneelwerk, religieuze commentaren, moraliserende fabels en lyriek (o.a. Kalidasa). Tot in de 20ste eeuw was Sanskriet de taal van de Brahmanen (de geestelijkheid) - vgl. het Latijn in de Europese Middeleeuwen - en van de geleerden. Vanuit grammaticaal en etymologisch standpunt gezien, maar ook vanwege de groeiende invloed van de godsdiensten en wetenschappen uit India in het westen (yoga, vedanta, enz.) is deze taal zo interessant dat meer en meer mensen in het westen tegenwoordig Sanskriet gaan leren. Uit het Sanskriet is onder andere het Latijn voortgekomen.
Voor een overzicht van alle pagina's met betrekking tot India op Wikipedia zie India van A tot Z. 
