 |
Symfonie Een symfonie (van het Oudgrieks, 'samen klinken') is een muziekstuk dat door een aantal instrumenten tegelijk wordt gespeeld zonder dat er één of een groepje duidelijke solo-instrumenten zijn die een hoofdrol spelen. (Anders wordt het een concert of een concerto grosso}. Meestal worden symfonieën gespeeld door een symfonie-orkest, bestaande uit strijkers 1e violen, 2e violen, altviolen, cello's, contrabassen, fluiten, piccolo's, houtblazers (hobo, klarinet, fagot), koperblazers(hoornss en/of trompetten en trombones, en slagwerk in de vorm van een paukenist. De bezetting van het orkest hangt af van de compositie die wordt uitgevoerd. Een klassieke symfonie bestaat meestal uit drie of later vier delen en heeft de sonatevorm, met een snel deel, een langzaam middendeel, een weer sneller derde deel {dikwijls een scherzo)en een vierde met soms een coda als sluitstuk. Later werd er meer met de vorm gespeeld en werden vaak meer delen gebruikt. Veel klassieke componisten hebben enkele tot grote aantallen symfonieen geschreven, Mozart meer dan veertig, Joseph Haydn 106, Mahler 10, Beethoven 9, Franz Schubert 10 (2 niet compleet), Johannes Brahms 4, etc. In de 19e eeuw beleefde de symfonie als genre zijn grootste bloei en ontwikkeling. Sommige van de beroemdste symfonieën zijn de 3e, 5e, 7e en 9e van Beethoven, de 2e van Mahler, de 'unvollendete' {No.8) van Schubert en de 5de van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski
|
|
|
