1 T (Tesla) = 1 Wb m^-2 = 10⁴ G (Gauss) = 10⁹ gamma

Het magneetveld van de aarde varieert tussen 0,00003 en 0,00007 Tesla (0,3 tot 0,7 Gauss). De vrij sterke permanente magneten in luidsprekers halen ongeveer 0,2 Tesla.

Voor natuurkundig onderzoek worden magneten gebruikt met een stationair magnetisch veld tot 22 Tesla. Deze magneten bestaan uit een elektrische spoel met windingen van supergeleidend draad waardoor een flinke elektrische stroom loopt (meer dan 10 Ampère). De magneten in NMR-spectrometers zijn zo precies dat het apparaat moet worden afgeschermd voor het aardmagnetisch veld dat een miljoen keer zwakker is om verstoringen te voorkomen.

De sterkste door mensen gemaakte magneten (2003) zijn ongeveer 100 Tesla. Dit zijn echter pulsmagneten, waarbij het hoge veld minder dan 1 seconde in stand blijft. Het probleem om hogere velden te maken is de benodigde koeling van de spoel (door de weerstand in de draden ontstaat veel warmte). Voor supergeleidende spoelen geldt dat deze bij te hoge magneetvelden plotseling weer gewone geleiders met een weerstand worden.

In de astronomie worden objecten waargenomen waarvan wordt vermoed dat ze magneetvelden van de ordegrootte van 1.000.000.000 (10⁹) Tesla genereren. Deze objecten worden Magnetars genoemd.